Por unha fe democrática e rockeira

Roberto G. Valerio. Que alguén me perdoe se o que vou dicir nestas liñas lle amola, pero a Deus gústalle o rock galego. Seguramente esta afirmación caerá mal entre certos guitarreiros e entre outros crintes de fe pero, se existe, Deus é un rockeiro.
Non é que o diga polas guedellas hippies de Cristo, nin porque exista o chamado rock cristiá ou porque sexa protagonista de moitas cancións para ben ou para mal… nin se quera porque tornara a auga en viño. As razóns son outras.

A Igrexa tachou en varias ocasións ao rock de música do demo… se Deus voltase a escorrentar aos mercaderes do seu templo, botaría a latigazos a todos os infieis que sosteñen tal afirmación (“Deus é amor” pero tamén ten moi mala ostia). Se teño que falar de Deus direi que a Biblia é un fraude, que as películas mil veces repetidas na semana santa están enganadas… a representación máis fidedigna de Deus fíxoa o festicultor Xurxo Seara nos últimos programas de Komunikando TV: namorado do rock galego, facendo as beiras ás mozas e cun punto violento.
A primeira vez que puiden aporrear unha batería foi en santo chan. Alá polo 89, petei na porta dunhas adoradoras de Don Bosco atraído polos tambores celestiais. Dende logo que non era o primeiro en escoitar a “chamada” e alí atopei un grupo de rock (UCI, coido que se chamaban), incluso asistín a un dos seus concertos nese lugar. Eu mesmo ía unha vez por semana a fozar naquela batería… “grazas Deus polos alimentos que imos tomar”. A cousa rematou mal porque unha cousa é Deus e outra ben distina a Igrexa. Aquelas monxas dende logo que non aturaban nin o rock nin a nosa actitude, así que botáronos a patadas. Pero a milagre xa estaba feita porque Deus é un rockeiro. Así comecei a miña andaina polos camiños inescrutábeis do rock.
Se conto isto é para evidenciar que a palabra… perdón, a música de Deus é para todos (Deus é un rockeiro pero me consta que tamén é mudo). Eu son unha simple miñoca pero o seu poder é democrático e tamén chegou até min, “por unha fe democrática e rockeira”. Mais esa misión divina tamén deu froitos importantes para a nosa historia musical.
Xa falei nalgunha entrada anterior sobre Generación 49 e, sobre todo, de Xoan Piñón. E, aínda que sei que en Vigo houbo unha historia rock nos 60, eu non teño noticia doutro grupo que unira a identidade galega coa guitarra eléctrica antes ca eles, pois estamos a falar do ano 68. Xoan Piñón fixo o seu primeiro dúo eléctrico no colexio relixioso Os Maristas de A Coruña xunto a Antonio Meana. Alá polo 66/67, aos seus trece ou catorce anos, estaban tocando en misas e actos relixiosos acompañando ao crego do órgano coas súas guitarras eléctricas. Seguro que foi unha manipulación por parte daquel crego para se adaptar á modernidade dos 60… volto a repetir que a Igrexa ten pouco que ver con Deus, pero a milagre tamén quedou feita con aqueles rapaces que seguirían facendo rock (Deus é mudo pero non xordo).
Repetirei aínda unha terceira vez que a Igrexa pouco ten que ver con Deus. E cando o rock nace como repulsa á represión dos cregos, ese rock é máis divino se cadra. Polo 77, no colexio rexioso San Narciso de los Padres Paúles de Marín, estaba internado un fato de rapaces. Entre labazada e labazada por mirar ás rapazas ou por tentar escapar do internado, montaron un dos primeiros grupos punk de Galiza (se non o primeiro): Bismuto. No santo chan usurpado polos cregos, voltaba a nacer rock… e é que Deus quería escoitar rock.
Outro episodio fundamental na nosa historia musical aconteceu a finais dos 70. Desembarcou o grupo madrileño Cucharada noutro colexio relixioso. Esta vez sería no salón de actos dos Capuchinos de Vigo. Foi un concerto revelación onde atoparían a luz moitos dos músicos que logo protagonizarían o rock dos 80. Entre eles, xente de Siniestro Total quen debutaría tamén nun entorno nóstico coma o colexio Salesianos de Vigo no ano 81, nun concerto organizado por Antón Reixa e Bibiano Morón. Por certo, este último comezara a súa andaina musical cantando salmos a Deus en misas solemnes e pontificias ata os seus quince anos. Logo do seu periplo como cantautor en Voces Ceibes, no 80 formaría unha das primeiras bandas de rock da cidade olívica na onda da movida: Trenvigo, xunto con Teo Cardalda.
Nacía a movida de Vigo e a radio local por onde se movían as maquetas era Radio Popular, como non, relixiosa (COPE). Xurdiron os grupos dos 90 e o relevo tomouno o programa A Kanteira de Radio ECCA de Vigo (radio xesuíta)… Se cadra, neste século XXI, as badaladas de Nietzche tocan un requiem e Deus xa estea morto.